ÖZET

Sonuç:

Araştırmamız, akut lösemili olguların uzun dönem izleminde toksisite evrelemesinde kullanılan eko’nun halen ilk sırada tercih edilecek ucuz ve noninvaziv bir tetkik olduğuna işaret etmektedir.

Bulgular:

Tedavi sonrası hiçbir olguda akut dönemde kardiyak toksisite izlenmedi. Tedavi sonrası erken dönemde mitral E/A-velosite (vel), trikuspid E/Avel değerlerinin kontrol grubu değerlerine göre azalmaya başladığı, tedavinin 1. yılından sonra mitral E/A-vel, trikuspid E/A-vel, ejeksiyon fraksiyonu ve fraksiyonel kısalma parametrelerinde tedavi öncesi ve kontrol grubu değerlerine göre istatistiksel azalma saptanmıştır (p<0.05). Uzun süreli izlemde toksisite gelişen %10-15 olgunun ise 550mg/m2 den fazla antrasiklin tedavisi alan ve relaps AML’li olgular olduğu tespit edilmiştir.

Yöntem:

Çalışmamızda BFM-95 protokolüne göre tedavi edilen 80 ALL’li, MRC-12 protokolüne göre tedavi edilen 21 AML’ li olgunun tedavi öncesi (T0) ve tedavi sonrası 3-6. aylar (T1), 6-12. aylar (T2), 12-24. aylar (T3) arası ile 24. ay (T4) sonrası farklı zamanlarda yapılan eko verileri ve risk faktorleri ile 21 sağlıklı kontrolun eko verileri kaydedildi.

Giriş:

Akut lösemiden kurtulan çocukların uzun dönem izlemlerindeki en büyük sorun, kemoterapilere bağlı gelişen organ toksisitesidir. Antrasiklin kullanımına bağlı gelişen toksisite en önemli morbidite ve mortalite nedenlerinden biridir. Biz de kliniğimizde son 10 yılda tanı ve tedavi almış akut lösemili olguların, akut, erken ve geç dönem antrasiklin toksisitesini değerlendirmek için farklı zamanlarda yapılan ekokardiyografik (eko) verilerini inceledik.